Hans Dulfer 1994 vs 2022

Hans Dulfer. Met zijn 82 jaar een Nederlandse jazz veteraan die nog steeds van zich doet gelden in de muziekscene. In 1994 ( 27 jaar geleden ) werd er van hem een foto gemaakt bij Concerto met zijn saxofoon op zijn kin. Die foto is inmiddels legendarisch, vandaag zetten we hem opnieuw op de foto voor de winkel. Kan hij dat trucje nog steeds?

Hans komt met twee koffers Concerto binnengelopen. Hij wil met een vreemd uitziende zwarte tenorsaxofoon op de foto. ‘Daar heb ik de bocht uit laten halen’ vertelt hij mij. De anekdotes vliegen me om de oren, alles met een Amsterdams accent. Kwiek is hij en vol met verhalen.
‘Niet alles opschrijven he?’ Zegt hij tussendoor, waarna hij dat ook weer wegwuift. ‘Ik ben al zo vaak geïnterviewd.’
We zetten hem voor de etalage op de foto, dezelfde plek als jaren geleden.
Wel met de zwarte, rechte saxofoon. ‘Dat kin trucje doe ik niet meer hoor.’
Tijdens het fotograferen speelt hij op zń saxofoon. “Anders ziet het er niet echt uit weet je’. De mensen die langslopen kijken op of lachen naar hem.

Tussen het foto’s maken door kletsen we verder. In onze etalage ligt de nieuwe uitgave van zijn plaat uit 1970. Hij is daar 29, 30 jaar en lijkt een beetje op een jonge Robert Redford.
Ik verbaas me over zijn lange haar wat ik zie op een andere hoes die ik erbij heb gepakt.
‘Natuurlijk had ik lang haar!’ Wat dacht je dan ? Het waren de seventies. ‘Ik had het langste haar, dronk het meeste en gebruikte de meeste drugs.’
Ik kom tijdens ons gesprek vaak niet bij van het lachen, alle opmerkingen die steeds weer uit een onverwachte hoek komen..

Dingen die ik in kort tijdsbestek over hem te weten kom:
Hij had ooit 42 saxofoons, maar heeft ze inmiddels bijna allemaal verkocht. Hij heeft 1 Selmer Mark VI tenor waar hij op speelt. ‘Dat is de Stradivarius onder de saxofoons’. Om te spelen heb je er maar eentje nodig, en misschien 1 reserve. Soms opent hij thuis een koffer van een van zijn saxofoons en dan kijkt hij ernaar, met bewondering.
Hans is jazz gaan spelen na het bijwonen van een optreden van Kid Dynamite ( een toentertijd beroemde saxofonist uit Suriname) in de jazz club aan het Haarlemmerplein: ‘Ik kwam de zaal binnen en zag een donkere man, in een mooi pak op het podium. Hij had alle leuke meisjes om zich heen en hij kreeg gratis bier. ‘Ik dacht; dat wil ik ook!’
Wat me het meest verraste was dat Hans van 1963 tot 1995 autoverkoper is geweest.
En dat deed hij met heel veel plezier. Een vriend van hem tipte hem destijds. Zo kon je makkelijk een auto regelen en overal heen rijden om op te treden.

Op de vraag of hij nog platen luistert of ze in huis heeft bekend hij mij dat hij, al langer geleden, al zijn platen verkocht heeft ‘aan die tent tegenover Paradiso’ , ook wel Record Palace genoemd. ‘Ik heb al mijn 11.000 platen in 1 keer van de hand gedaan.’
En nu wil ik toch ook weer kopen wat ik destijds al had, vertelt hij mij. ‘Daarom kom ik hier zo vaak’

Omdat ik zelf saxofoon speel vraag ik hem nog naar zijn gewoontes. Hans repeteert nooit en heeft in zijn leven maar 3 weken gestudeerd. Uit het boekje wat hij kreeg toen hij bij de Harmonie ging spelen. ‘Het was een dun boekje, dus dat had je ook snel uit.’ Daarna is hij gaan spelen, spelen, spelen. Niet met je band in stoffige studio’s blijven samenkomen maar live optreden en veel spelen, daar word je beter van. Improviseren vind hij het allerbelangrijkste. ‘Want als je kunt improviseren in je leven dan heb je daar altijd wel wat aan.’

‘Weet je’ zegt hij als afsluiting van ons gesprek, ‘Verkopen en muziek maken vind ik even leuk. Van niets iets maken’ Na even denken, begrijp de ik de parallel, want van muziek kun je net zo verrukt zijn als van een nieuwe auto.
‘Heb je nu genoeg levenslessen? of wil je er nog meer ?”
Hij zegt me gedag en loopt de winkel uit. Heb je ooit genoeg van dit soort verhalen en gesprekken? Ik in ieder geval niet 🙂

Tekst en interview: Vera Verwoert