Tag Archief van: Boek

Greetje Lekelaar werkte van 1965 tot 1969 (al vanaf haar vijftiende) in Concerto. In die periode zag de toenmalige baas Gijs Molenaar een talent in haar, en vroeg Greetje een ontwerp te maken voor op de tasjes die klanten meekregen na hun aankoop. Het resultaat zien we hier: sinds de jaren zestig is de tas nog steeds exact hetzelfde gebleven. Een paar weken geleden was Greetje – inmiddels ook wel Greet genoemd – in de winkel om ons over die tijd te vertellen.

Op de linker foto zien we haar in het winkeltenue, ergens eind jaren zestig. Voor de winter welteverstaan, in de zomer waren het rode minirokjes met een wit truitje.

Gerard ‘meneer’ Muller heeft een eigen hoofdstuk in het boek. Zijn verhaal begint op het moment dat hij op zijn drieëntwintigste voor het eerst Concerto binnenstapt, in 1971: het jaar dat hij vanuit Suriname naar Nederland was gekomen. Hij woonde en werkte bij de Oranje-Nassau Kazerne in de buurt, en ontdekte toen per toeval Concerto. In Suriname groeide meneer Muller op met een liefde voor muziek, en was vanzelfsprekend benieuwd naar de winkel. Hij stapte naar binnen en zag Bep: ‘een heel vriendelijke vrouw, ik kon goed met haar opschieten’. Hij werd al snel vaste klant.

Meneer Muller was vaak op zoek naar platen die je vrijwel nergens kon krijgen in die tijd: soul, funk, reggae, bepaalde jazz, salsa, muziek van The Drifters, Aretha Franklin, Otis Redding. ‘Er waren in die tijd niet zulke grote namen als Concerto, waar je altijd terecht kon. Hier wist je gewoon dat je aan het juiste adres was.’ Veel Surinamers wilden dezelfde platen als meneer Muller, maar er was nog niet zoveel aanbod. ‘Soms was er maar ééntje, en dan moest je echt vechten om de plaat te bemachtigen!’ Bep hield daarom vaak de zeldzame en dus begeerde soulplaten voor hem achter als die net binnen waren gekomen. Dan kwam meneer Muller ze de volgende dag meteen ophalen.

Meneer Muller draaide vaak aan één stuk door plaatjes als hij vrienden en kennissen over de vloer had. ‘Dan vroegen ze aan mij: Gerard, hoe kóm je aan deze plaat? Ze kenden Concerto nog niet: in Rotterdam en Den Haag had je zoiets gewoon niet. Maar vanaf toen kwamen ze vanuit alle uithoeken van het land naar Concerto toe’.

Benieuwd naar het hele verhaal van meneer Muller? Je leest het in het hoofdstuk ‘A change is gonna come’.

Door Emma van Bergeijk

Dit is Ewoud Kieft, historicus en schrijver, én oud-werknemer van Concerto. Ewoud begon bij Concerto als broekie van twintig. Nadat hij de bevreesde sollicitatie had doorstaan, ging hij aan de slag op de tweedehandsafdeling van de cd’s. Een felbegeerde baan, die hij in zijn eigen woorden ‘geheel aan toeval te danken’ had. In het boek beschrijft hij uitvoerig hoe andere collega’s toentertijd vragen moesten beantwoorden als: ‘Wie is Mel Tormé? Welke plaat raad je aan voor Bowie-fans? En tot welk genre behoort Joan Armatrading?’ Hij bracht het er gelukkig van af met een half antwoord op de vraag tot welk genre Dave Brubeck behoort.

In zijn jaren bij Concerto maakte hij veel mee: bijzondere mensen, de opkomst van nieuwe muziek, beroemdheden, gekke karakters en bovenal: de liefde voor muziek in allerlei soorten en maten, en de kracht die dit met zich meebrengt. Ewoud wilde niet dat deze verhalen verloren gingen en besloot ze te documenteren. Hiervoor sprak hij meer dan zestig mensen. Het resultaat ligt nu hopelijk voor je.

(Zo niet: haal hem hier in huis!)

 

Door Emma van Bergeijk

Joost van Bellen stond aan de wieg van de house scene in Nederland, was medeoprichter en resident DJ van de RoXY en heeft ook als organisator zijn stempel op het uitgaansleven gedrukt. En hij was (en is) ook vaste klant bij Concerto.

In 2002 besloegen de bakken nieuw vinyl slechts een klein deel van de winkel. In de kelder van het middelste pand samen met de toch flink grotere afdeling tweedehands platen. Langzaam begonnen de rijen met electronische muziek te groeien en electroclash in het bijzonder. Joost kwam langs om zijn eigen platen te scoren maar tipte ook zijn mede-DJ’s welke knallers er te halen waren. De medewerker die daar toen vaak achter de balie stond was Ewoud Kieft. En driemaal raden wie er net een boek met verhalen over Concerto heeft geschreven? Precies

Door Menno Borst

Dit zijn Bep (rechts) en Greetje. Je herkent ze misschien wel van de inmiddels legendarische zwart-witfoto van de vrouwen die in Concerto werkten (Bep eerste van links, Greetje nummer 2). Beiden werkten jarenlang in Concerto, waar ze goede vriendinnen werden. Bep kende al haar klanten en had een enorm hart voor de mens én muziek. Greetje was ondernemend, en bovendien een creatief brein: zij maakte in die tijd het ontwerp van de befaamde Concertotasjes, die je nog steeds om je nieuwe plaat of cd krijgt (zie volgend artikel). Samen maakten de twee nogal vaak het één en ander mee. Aan verhalen komen we niet tekort, maar we lichten wellicht de meest opvallende anekdote voor jullie uit.

Bep en Greet hielden ervan om na hun werkdag bij Concerto spontaan naar allerlei concerten te gaan, door het hele land. Vaak werden ze uitgenodigd door (on)bekende bandjes die in de winkel kwamen. Op een avond vergaten ze de tijd, terwijl ze ergens diep in het Oosten van het land stonden te dansen bij weer eens een concert van een opkomend bandje. De treinen naar Amsterdam reden niet meer. Concerto moest en zou om negen uur opengaan, dus zat er niks anders op. De dames huurden een vliegtuigje (!) om toch nog op tijd in de stad te zijn. Stipt om negen uur opende Bep de winkel.

Benieuwd hoe dit is gegaan? Je leest het in het boek!

 

Door Emma van Bergeijk

Op de foto zien we Flamencogitarist Eric Vaarzon Morel. “Hier was ik 20 geloof ik! Met cowboylaarzen in het Spaanse restaurant Vamos a Ver, vlakbij de Utrechtsestraat. Het was mijn eerste baantje in Nederland.” Eric werd in de sixties om de hoek van Concerto geboren. Omdat hij naar eigen zeggen altijd al met Flamenco bezig was, kocht hij in de jaren zeventig zijn eerste flamencoplaatjes bij de tweedehands platenafdeling.

Hij herinnert zich van die tijd dat toen alleen de meest linkse ruimte de winkel was, met een beneden- en een bovengedeelte (te zien op de eerste foto van Concerto in het fotoboek). “Daar had ik ook zo tussen kunnen staan, met mijn lange haar en cowboylaarzen. Ik kocht toen een plaat van een flamencozanger Juanito Valderrama, met gitarist Pepe Martinez. Die heb ik nog steeds.” In 1992 maakte Eric zijn eerste cd: ‘Flamenco de Hoy’ (‘flamenco van vandaag’). “In 2018 zette Concerto mijn album op LP, met artwork van Joost Swarte. Eindelijk had ik mijn eerste plaat!”

Nu, 30 jaar later, speelt Eric op 21 februari 2022 met een nieuw ensemble van jonge mensen in De Kleine Komedie. “Een nieuw begin: cadenza, gitaar, zang, dans en percussie. Daar ga ik eind dit jaar een nieuw album van maken. Misschien wel weer bij Concerto…” Un grande olé voor Concerto en z’n mooie historie!”

Het boek kun je vinden in onze webwinkel.

Door Emma van Bergeijk

De trots lijkt enigszins af te lezen van de gezichten van grafisch ontwerpers Ron van Roon en Bart Rouwhorst van Rouwhorst + Van Roon, als zij voor de etalage van de winkel poseren. Daar schittert namelijk her en der de omslag van ‘Concerto’: het 352-pagina’s-tellende boekwerk met verhalen over Concerto en daar omheen, geschreven door oud-collega Ewoud Kieft. De cover werd ontworpen door de twee heren op de foto: vormgevers, maar net zo goed muziekliefhebbers.

Sinds zijn zestiende komt Ron van Roon al in Concerto – wat hij een ‘iconische plek’ noemt. Volgens hem is er dan ook niet veel veranderd in al die jaren. Hij grapt: “als de stad in de fik zou staan en ik mocht één ding redden, dan was dat Concerto.” Dat is niet altijd zo geweest: “vroeger was er een tijd dat ik veel klassieke muziek verzamelde, en kwam ik altijd bij Concerto met knikkende knieën. Ik voelde me een ontzettende nitwit vergeleken met de verkoper. Die man wist álles! Ik heb ooit aan hem gevraagd om iets ’toegankelijks en rustigs’. Toen heb ik het voorgoed verpest.” Hij voegt eraan toe: “Elke week had ik wel een keer ruzie met mijn vriendin. Dan vluchtte ik lekker naar Concerto, toen nog echt een mancave. Menig huwelijk is hier gered.”

Ook voor Bart Rouwhorst is Concerto een gegeven: de winkel werd een vaste stek sinds hij naar Amsterdam verhuisde, jaren geleden: “Hier voel je je nooit weggekeken, en kun je makkelijk tussen alle genres heen en weer hoppen. De liefde voor muziek staat hier hoog in het vaandel, dat merk je gewoon.”

Het ontwerpen van de cover van ‘Concerto’ was dan ook een grote eer voor beide mannen. “Veel van mijn omslagen zijn geïnspireerd door platen,” vertelt Ron. Tijden lang hebben ze geschetst, inspiratie opgedaan bij allerlei lettertypes, en zich verdiept in het verhaal, met uiteindelijk deze prachtige cover als resultaat. “Ons werk is vaak grafisch en illustratief. We houden van klare taal en humor, hopen dingen te maken waar je blij van wordt. Dat past bij Concerto,” zegt Bart. Ron ontwierp eerder posters voor Paradiso, en maakte samen met Bart gedenkwaardige omslagen van onder meer het boek ‘Tirza’ van Arnon Grunberg, het logo van Triodos Bank, vele affiches, filmposters, websites en nog veel meer.

Het boek kun je vinden in onze webwinkel.

Door Emma van Bergeijk